Beata, dziewica i męczennica. Bibliografia. Św. Beata z Sens. Św. Beata miała pochodzić z Hiszpanii, gdzie urodziła się w III wieku. Wraz ze swoim towarzyszem Sankcjanem (prawdopodobnie jej bratem) miała przybyć do miasta Sens znajdującego się we wschodniej Francji. W tym francuskim mieście poniosła śmierć za wiarę dnia 26

Patronką, którą wybrałam i na której życiorysie chcę się wzorować jest św. Klara, ogłoszona w 1953 roku przez papieża Piusa XII patronką radia i telewizji. Święta Klara urodziła się w Asyżu w 1193 roku i była córką szlachcica. W wieku 18 lat podjęła bardzo odważną decyzję, pociągnięta ideałami, które głosił św. Franciszek z Asyżu, uciekła z pałacu swoich rodziców i udała się do Porcjunkuli. Tam spotkała św. Franciszka i jego współbraci oraz otrzymała habit i welon zakonny. Św. Franciszek obciął jej też bujne, piękne włosy. Jednym z decydujących momentów w życiu Klary było oddanie (poświęcenie) się Bogu, które nastąpiło przy ołtarzu Matki Bożej Anielskiej. Jednocześnie święta przyrzekła być, biorąc przykład z Jezusa Chrystusa, ubogą, posłuszną i dziecinną. Był to również moment powstania zakonu zwanego dziś „siostry klaryski”. Klara wiedziała, że w tak ważnym zadaniu dla ludzkości, jakim jest zbawienie, w równym stopniu rolę ogrywają kobiety i mężczyźni. W czasie pobytu w klasztorze przy kościele św. Damiana Klara walczyła o zachowanie jego tożsamości, rozmawiała w tej sprawie z papieżami, dzięki niej również zgłaszały się do zakonu kobiety z różnych klas społecznych (m. in. siostra Klary Katarzyna, po śmierci męża matka Klary). W postawie świętej nie zauważamy pogardy, ani naiwnego uwielbienia świata. Klara odznaczała się natomiast szacunkiem dla tego, co stworzył Bóg, całego kosmosu, a w nim człowieka. Była bardzo zdolną uczennicą, dbała o swoje prawa poprzez obronę własnej godności w granicach uznawanych nie przez ludzi lecz wyznaczanych wolą Boga. Przez całe życie okazywała się mężną niewiastą, miłą, wyrozumiałą, delikatną, ale zawsze zdecydowaną. Gdy stan zdrowia Franciszka, który posiadał stygmaty, pogorszył się, Klara opiekowała się nim u św. Damiana. Bardzo ciekawy jest fakt, że specjalnie na tę okoliczność zbudowano dla św. Franciszka celę w ogrodzie. To pokazuje, jak oboje byli blisko natury. W klasztorze św. Damiana Klara żyła 42 lata. Dużą część swojego życia spędziła chorując i cierpiąc. Do momentu odejścia służyła jako przełożona. Niedługo przed jej śmiercią została odwiedzona przez papieża Innocentego IV, który zatwierdził jej regułę, napisaną na wzór reguły św. Franciszka. Święta zmarła 11 sierpnia 1253 roku, a została kanonizowana w 1255 roku w Anagni. W bulli kanonizacyjnej ,papież nawiązując do śmierci Klary napisał: “Klara przed swym nawróceniem jasna, w nawróceniu jeszcze jaśniejsza, w życiu zamkniętym przejasna, najjaśniejsza po dokonaniu doczesnego życia! Zajaśniała bowiem w świecie, rozbłysła w zakonie, w domu jaśniała jak promyk, w klasztorze rozbłysła jak światło błyskawicy. Zajaśniała w życiu, promienieje po śmierci, zajaśniała na ziemi, sieje blaski w niebie! W prawdzie światło to pozostawało zamknięte wewnątrz murów klasztornych, ale wysyłało na zewnątrz swe jasne promienie, skupiało się w ciasnym klasztorze, a równocześnie rozsiewało się po szerokim świecie, trzymało się wnętrza a wypływało na zewnątrz. Klara żyła bowiem w ukryciu, ale życie jej stawało się jawne, Klara milczała, ale jej fama była głośna, Klara kryła się w celi, ale znaną była po miastach”. Papież Jan Paweł II zaznaczał, że odznaczała się łagodnością, pokorą, głębokim poczuciem Boga oraz oddania na służbę wszystkim. Św. Klara była w najwyższym stopniu kobietą modlitwy. Jej więź w modlitwie podtrzymywała Franciszka i jego towarzyszy, podobnie jak podtrzymuje nas dziś. Franciszek i Klara dają przykład życia w pokoju z Bogiem, z samym sobą, ze wszystkimi mężczyznami i kobietami na tym świecie. Są przykładem siły charakteru i miłości Boga oraz bliźniego. Wybrałam tę właśnie patronkę, ponieważ na początku jej imię wydało mi się bardzo ciekawe i był to krok, który pociągnął mnie do poznania jej historii życia. Czytając życiorys Klary, odnalazłam w nim wiele spokoju. Myślę, że jest to spowodowane faktem, że w tak wielkim stopniu ufała Bogu i chciała wypełniać Jego wolę. Wielką siłę czerpała z modlitwy. Mimo, iż była kobietą, charakteru mógł jej zazdrościć niejeden mężczyzna. Charakteryzowała się wielką siłą i determinacją, a jednocześnie miała w sobie mnóstwo wewnętrznego spokoju oraz miłości w stosunku do otaczającego ją świata, ludzi. Słowa jakimi ocenił ją papież w bulli kanonizacyjnej znakomicie odzwierciedlają tą postać, również uważam, że Klara miała w sobie dużo światła i potrafiła się nim dzielić. Postać ta była bardzo „bogata” charakterologicznie i duchowo, można powiedzieć że prowadziła w pewnym sensie pasjonujące a zarazem proste życie, chociaż wiele osób mogło tego nie zauważać lub nie rozumieć. Te wszystkie cechy Klary przekonały mnie, że chcę z licznej grupy świętych wybrać właśnie ją jako mojego patrona. Ponadto przekonał mnie fakt, iż Klara miała bardzo głęboką więź z św. Franciszkiem, uczyła się i czerpała z jego życia. Tych dwoje odnajdowało to co najcenniejsze w najdrobniejszych rzeczach, przyrodę traktowało jako język w którym Bóg przemawia do nas. Ja sama już od najmłodszych lat kochałam zwierzęta, zajmowałam się nimi i widziałam w tym głęboki sens. Zawsze lubiłam obserwować naturę i spędzać czas na zewnątrz. Nabierałam wtedy wiele siły, a obcowanie z naturą wykształcało mnie jako człowieka. Myślę, że mogę w tym aspekcie czerpać z filozofii Franciszka i Klary. Wzorując się na Franciszku, a przede wszystkim Klarze, chcę jako osoba rozwijająca się w wierze pracować nad trzema aspektami: dostrzegać piękno i dobro Boga we wszystkim co stworzył, przyrodzie, zwierzętach oraz ludziach. Chcę, aby dodawało mi to wewnętrznego „światła”, które sprawi że będę rozumieć ,co mnie otacza, ale też będę dzięki temu lepszym człowiekiem. Drugi aspekt to modlitwa, wzorując się na Klarze chciałabym więcej i bardziej gorliwie modlić się, ufać Bogu i starać się nawet w trudnych chwilach mocno wierzyć, że Bóg ma najlepsze z możliwych rozwiązań. Trzeci obszar to relacje z innymi, będę starać się, aby przykład Klary, jej postawa, życie i wszystko nad czym chcę pracować na jej wzorze sprawiało, że będę lepsza dla wszystkich stworzeń, ludzi i że dzięki temu w przyszłości odnajdę najwłaściwszą dla siebie drogę. Będę spełniać się w rodzinie, swoim zawodzie w pewnym sensie służąc innym. Jednocześnie chcę być silną, wartościową kobietą o naprawdę inspirującym charakterze. Mam nadzieję, że przemyślenia na temat św. Klary pozostaną dla mnie drogowskazem na długi czas. Przeczytaj także artykuł: Klara – znaczenie imienia, imieniny, imienniczki

Spis treści Życiorys i biografia św. Klary z Asyżu Patronka Fakty z życia Kult Życiorys i biografia św. Klary z Asyżu Św. Klara z Asyżu, święta kościoła katolickiego, współzałożycielka zakonu klarysek, duchowa córka św. Franciszka z Asyżu. Patronka Św. Klara jest patronką radia, telewizji, swojego rodzinnego miasta Asyżu oraz Florencji. Poza tym patronuje zakonom klarysek i kapucynek. Modlą się do niej również kobiety haftujące, praczki, malarze i chorzy, którzy cierpią na choroby oczu. Fakty z życia Święta Klara urodziła się we Włoszech. Jej rodzicami byli Favarone Offreduccio i Ortolana (błogosławiona kościoła katolickiego, kiedy zmarł jej mąż zdecydowała się wstąpić do zakonu). Miała dwie młodsze siostry. Dorastała w wierzącej, zamożnej rodzinie. Kiedy była nastolatką w Asyżu zaczął swoją działalność św. Franciszek. Klara zafascynowała się jego postawą i słowami. Klara pragnęła dołączyć do wspólnoty Braci Mniejszych. W jej imieniu prośbę do biskupa Asyżu miał skierować św. Franciszek. Kiedy otrzymała zgodę, potajemnie opuściła dom, aby rozpocząć życie zakonne. Miała wtedy 18 lat. Początkowo żeński zakon nazywano zakonem Pań Ubogich. Była pierwszą mieszkanką domu zakonnego, razem z Franciszkiem powołali do życia Zakon Świętej Klary, potocznie nazywany zakonem klarysek. Klara zamieszkała niedaleko swojego rodzinnego miasta, w klasztorze w San Damiano. Z czasem zakon coraz bardziej się rozrastał, wstąpiła do niego matka oraz siostra Klary – św. Agnieszka (późniejsza święta kościoła katolickiego). Klara dużo czasu spędzała na modlitwie, wiodła surowe, ascetyczne życie, często pościła, czuwała. Legendy o świętej głoszą, że już za życia dokonywała w swoim zakonie cudów. Kiedy na Asyż najechali Saraceni, Klara prawdopodobnie wygnała ich z miasta przy użyciu monstrancji, której mieli się wystraszyć. Św. Klara jest autorką dokumentu Sposób życia ubogich sióstr (Reguła św. Klary Dziewicy). Został on stworzony w celu ustalenia zasad panujących w zakonie klarysek, czerpał dużo z dokumentów św. Franciszka z Asyżu. Św. Klara wylicza w nim pokutę, życie ewangelią, ubóstwo, braterstwo, wierność wierze, święte milczenie, jako podstawowe cnoty. Dokument został uznany przez papieża niedługo przed śmiercią świętej. Przed śmiercią Klara stworzyła również Testament św. Klary Dziewicy, w którym powierzyła swój klasztor władzy papieża. Zachowały się również listy, które Klara pisała do świętej Agnieszki z Pragi. Św. Klara zmarła w swoim klasztorze 11 sierpnia 1253 r. W dniu swojej śmierci miała zobaczyć i wysłuchać mszy świętej, która odbywała się w kościele franciszkanów – ona przebywała wtedy w swoim łóżku. Tego samego roku rozpoczął się jej proces kanonizacyjny. Decyzję tę podjął w październiku papież Innocenty IV, który wspierał jej działalność za życia. Już dwa lata później została kanonizowana przez Aleksandra IV. Jej ciało odnaleziono w 1850 r. Pochowano ją w bazylice jej imienia w Asyżu. Kult Św. Klarę w kościele katolickim wspomina się 11 sierpnia, dodatkowo klaryski oddają jej cześć 23 września. Święta przedstawiana jest w habicie z franciszkańskim sznurem z trzema węzłami. Obok niej często maluje się lilię, lampę lub krucyfiks i monstrancję. Po śmierci świętej papież Aleksander IV polecił stworzenie Legendy o św. Klarze dziewicy. Najprawdopodobniej napisał ją Tomasz z Celano. Podobne biografie i życiorysy Źródła Zdjęcie pochodzi z portalu Zdjęcie zostało wykorzystane na podstawie domeny publicznej. Opis: Św. Klara z Asyżu, fresk z 1317 w bazylice św. Franciszka w Asyżu.

Drukuj Powrót do artykułu11 sierpnia 2018 | 06:09 | ca, aw / mip | Warszawa Ⓒ Ⓟ Mal. Simone Martini / Klarę z Asyżu, mistyczkę i założycielkę kontemplacyjnego zakonu klarysek, wspomina Kościół katolicki 11 sierpnia. Wraz ze św. Franciszkiem dała ona początek wielkiej rodzinie zakonu franciszkańskiego. Oboje byli niezrównanym przykładem duchowej przyjaźni i radykalnie ewangelicznego życia. Święta jest patronką dziennikarzy i pracowników Klara urodziła się w 1194 r. w zamożnej rodzinie mieszczańskiej. Rodzice kilkakrotnie próbowali wydać ją za mąż, ale Klara zafascynowana przykładem św. Franciszka, chciała prowadzić życie podobne jak on. Mając 17 lat uciekła z domu i z rąk św. Franciszka przyjęła zgrzebny habit zakonny. Wkrótce dołączyło do niej kilka innych kobiet. Razem utworzyły przy kościele św. Damiana pierwszy klasztor, którego przełożoną została dbała szczególnie o to, by zakon zachował swoją specyfikę, to znaczy skrajne ubóstwo i prostotę życia. Miała ogromne nabożeństwo do Męki Pańskiej i Eucharystii. Przez swoją modlitwę i osobiste zabiegi sprawiła – jak przekazują podania – że w 1240 i 1241 r. Saraceni odstąpili od oblegania zmarła w 1253 r. i w dwa lata później została ogłoszona świętą przez papieża Aleksandra Świętej spoczywają w Asyżu, w bazylice pod jej wezwaniem. Z kilkunastu pism jakie pozostawiła po sobie wynika, że doświadczała stanów mistycznych, choć przeżywała je w sposób niezwykle św. Klary jest kontemplacyjny zakon klarysek, które tworzą modlitewne i pokutne „zaplecze” dla apostolskiej działalności franciszkanów. Obecnie na świecie jest ponad 10 tysięcy żyjących w klauzurze sióstr. W Polsce w 5 klasztorach żyje ich ok. 120. Papież Jan Paweł II kanonizował 16 czerwca 1999 r. w Starym Sączu bł. Kingę, księżną, która ufundowała klasztor klarysek w Starym Sączu, a po śmierci męża sama do niego wstąpiła. Ponadto Kościół czci dwie inne polskie klaryski: bł. Jolantę, rodzoną siostrę św. Kingi i bł. Salomeę, która w 1245 r. sprowadziła zakon do 1958 r. papież Pius XII ogłosił św. Klarę patronką telewizji. Dlaczego wybór padł na świętą z Asyżu, wyjaśnia jej żywot, napisany przez Tomasza z Celano. W dzień Bożego Narodzenia, matka Klara została sama w celi, gdyż zachorowała i ubolewała, że nie może brać udziału w śpiewaniu oficjum na cześć Pana Jezusa. Wówczas usłyszała melodie rozbrzmiewające w kościele św. Franciszka – psalmodię braci, ich śpiew, dźwięk organów w oddalonej świątyni. Zobaczyła nawet sam żłóbek Pana. Gdy nazajutrz rano przyszły jej współsiostry, powiedziała im, że dzięki łasce Jezusa słyszała i widziała wszystkie obrzędy, jakie dokonywały się tej nocy w kościele św. Czytelniku,cieszymy się, że odwiedzasz nasz portal. Jesteśmy tu dla Ciebie! Każdego dnia publikujemy najważniejsze informacje z życia Kościoła w Polsce i na świecie. Jednak bez Twojej pomocy sprostanie temu zadaniu będzie coraz prosimy Cię o wsparcie portalu za pośrednictwem serwisu Patronite. Dzięki Tobie będziemy mogli realizować naszą misję. Więcej informacji znajdziesz tutaj.

Jest Patronką. dobrej śmierci i trudnej pracy: górników, marynarzy, rybaków, żołnierzy, więźniów, kamieniarzy, AGH w Krakowie. Wybrałem ja ponieważ zaciekawiła mnie jej historia. Jej własny ojciec doniósł na nią do władz ponieważ nie podobała mu się jej wiara. Mimo to Barbara nie wyparła się wiary.

Imiona do bierzmowania – damskie i męskie. Zobacz najpopularniejsze Data utworzenia: 7 czerwca 2022, 8:00. Bierzmowanie jest drugim po chrzcie sakramentem wtajemniczenia chrześcijańskiego. Co ważne, podobnie jak na chrzcie, ważnym jego elementem jest nadanie imienia. Tym razem jednak imię wybiera osoba przystępująca do bierzmowania, nie zaś jak w przypadku chrztu jej rodzice. Jakie są imiona do bierzmowania damskie i męskie, spośród których wierzący mogą wybierać? Damskie i męski imiona do bierzmowania. Foto: 123RF Zgodnie z tradycją chrześcijańską istotą bierzmowania jest przekazanie wiernym "Znamienia daru Ducha Świętego" i umocnienie ich wiary. Zwykle kandydaci do bierzmowania mają od 14 do 18 lat, ale osoby starsze, które wcześniej nie były bierzmowane, również mogą starać się o przyjęcie tego sakramentu. Każdy, kto chce być bierzmowany, musi wybrać sobie patrona, a więc świętego, którego imię przyjmie. Poniżej przedstawiamy najpopularniejsze imiona do bierzmowania – damskie i męskie. Jeśli ty lub ktoś z twoich bliskich będzie wkrótce bierzmowany warto, żebyś zapoznał się z tą listą i sprawdził, czy któryś z wymienionych świętych okaże się wyjątkowo godnym wyboru patronem lub patronką. Jak zostało to już powiedziane, wybór imienia do bierzmowania to wybór patrona lub patronki, a więc osoby, która ma być dla nas motywacją i wzorem do naśladowania. Dlatego też warto kierować się nie tylko samą urodą imienia, ale też postawą i dokonaniami osoby świętego lub świętej. Na zamieszczonej poniżej liście imion do bierzmowania krótko piszemy także o tym, kim dany święty jest, a więc kogo jest patronem lub patronką. Na naszej liście imion do bierzmowania (damskich i męskich) znajdziecie patronów i patronki artystów, dentystów, pielgrzymów, kwiaciarek, kobiet w ogóle, bezpłodnych, architektów, czy alpinistów. Wszystkie znajdujące się na liście osoby zostały świętymi wyświęconymi przez Kościół. Warto pamiętać, że imię do bierzmowania (damskie i męskie) wybieramy sobie raz, bowiem tylko raz przystępujemy do sakramentu bierzmowania. Decyzja o wyborze imienia jest więc szczególnie ważna, ponieważ nie da się jej później cofnąć, ani też zmienić po czasie patrona na kogoś innego. Warto też wiedzieć, że nie wszystkie imiona, jakie znamy, są imionami świętych, a tylko święci mogą być patronami. Imiona do bierzmowania damskie Święta Agata – patronka karmiących matek, pielęgniarek, sztuki, artystów, kominiarzy, Święta Agnieszka – patronka młodych dziewic, czystości, narzeczonych, dzieci, panien, ogrodników, Święta Anna – patronka kobiet rodzących, matek, gospodyń domowych, piekarzy, wdów, Święta Apolonia – patronka dentystów, Święta Barbara – patronka architektów, cieśli, dzwonników, górników, marynarzy, murarzy, saperów, strażników, szczotkarzy, tkaczy, więźniów, żołnierzy, dobrej śmierci, Święta Cecylia – patronka chórzystów, lutników, muzyków, organistów, zespołów wokalno-muzycznych, Święta Dorota – patronka piwowarów, górników, panien młodych, młodych małżeństw, narzeczonych, Święta Elżbieta – patronka żon i matek, Święta Franciszka – patronka emigrantów, Święta Genowefa – patronka dziewic, Święta Hiacynta – patronka chorób ciała, Święta Jadwiga – patronka Śląska i Polski, Święta Joanna – patronka telewizji, radia oraz ich pracowników, Święta Katarzyna – patronka osób chorych, Święta Klara – patronka telewizji i radia, Święta Lidia – patronka farbiarzy, Święta Łucja – patronka niewidomych, w chorobach oczu, określana również jako "patronka dobrego spojrzenia", Święta Małgorzata – patronka kobiet bezpłodnych, Święta Maria – patronka aktorów oraz młodzieży, Święta Monika – patronka owdowiałych kobiet, Święta Otylia – patronka chorych na choroby gardła, Święta Róża – patronka kwiaciarek, Święta Rita – patronka od spraw beznadziejnych, Święta Stefania – patronka poszukiwaczy skarbów, Święta Urszula – patronka nauczycielek, Święta Weronika – patronka praczek, fotografów, Święta Zdzisława – patronka młodych małżeństw, Święta Zofia – patronka matek, wdów, ludzi chorych, Święta Zuzanna – patronka oczernianych. Imiona do bierzmowania męskie Święty Adam – patron ubogich i cierpiących, Święty Adrian – patron strażników więziennych, Święty Alfons – patron adwokatów, Święty Andrzej – patron zakochanych, Święty Benedykt – patron architektów, Święty Bernard – patron alpinistów, Święty Błażej – patron lekarzy, Święty Bonawentura – patron dzieci, Święty Damian – patron farmaceutów, Święty Dominik – patron ministrantów, Święty Eustachy – patron myśliwych, Święty Filip – patron cukierników, Święty Grzegorz – patron studentów, uczniów, Święty Ignacy – patron dzieci, Święty Izydor – patron informatyków, Święty Jakub – patron szpitali, Święty Jan – patron aptekarzy, Święty Józef – patron więźniów, Święty Klaudiusz – patron rzeźbiarzy, Święty Konrad – patron cierpiących z powodu przepukliny, Święty Korneliusz – patron chorych na grypę, Święty Krzysztof – patron kierowców, Święty Leon – patron muzyków, Święty Maksymilian – patron abstynentów, Święty Marcin – patron krawców, ubogich, Święty Marek – patron prawników, Święty Michał – patron radiologów, Święty Mikołaj – patron gorzelników, Święty Nikodem – patron grabarzy, Święty Onufry – patron pielgrzymów, Święty Pankracy – patron dzieci, Święty Patryk – patron fryzjerów, Święty Paweł – patron teologów, Święty Piotr – patron rybaków, Święty Robert – patron katechetów, Święty Sebastian – patron inwalidów wojennych, kombatantów, Święty Stanisław – patron Polski, Święty Szczepan – patron tkaczy, Święty Szymon – patron beznadziejnych przypadków, Święty Tomasz – patron szkół, Święty Wojciech – patron Polski, Święty Zenon – patron żebraków. Zobacz także Zobacz także: 10 Przykazań Bożych – jak je rozumieć i wytłumaczyć dziecku? K+M+B czy C+M+B? Jak poprawnie oznaczyć drzwi? Kto ma to zrobić? Wiemy, co na to Kościół Komunie sprzed lat. Masz takie zdjęcia? Masz ciekawy temat? Napisz do nas list! Chcesz, żebyśmy opisali Twoją historię albo zajęli się jakimś problemem? Masz ciekawy temat? Napisz do nas! Listy od czytelników już wielokrotnie nas zainspirowały, a na ich podstawie powstały liczne teksty. Wiele listów publikujemy w całości. Wszystkie historie znajdziecie tutaj. Napisz list do redakcji: List do redakcji Podziel się tym artykułem:

^{Święta Teresa od Dzieciątka Jezus, zwana także Małą Tereską (dla odróżnienia od św. Teresy z Avila, zwanej Wielką) albo Teresą z Lisieux, urodziła się w Alencon (Normandia) w nocy z 2 na 3 stycznia 1873 r. jako dziewiąte dziecko Ludwika i Zofii. Kiedy miała 4 lata, umarła jej matka.}

W Polsce znajduje się około 200 kościołów pw. św. Katarzyny, zaś ponad 30 miejscowości wywodzi swoja nazwę od jej imienia. Jest patronką dziewcząt, dziewic, starych panien, teologów, uczonych, mówców, studentów, sekretarek, kołodziejów, młynarzy, żeglarzy, kolejarzy, drukarzy, szewców, krawcowych, prawników; wzywa się jej przy migrenie i bólu zębów... Św. Katarzyna ukazywana jest z mieczem lub kołem, często w koronie, z kwiatem, krzyżem lub palmą. Jej imię wywodzi się od greckiego słowa katharos - czysty, bez skazy. Obraz św. Katarzyny z ołtarza głównego. Św. Katarzyna urodziła się pod koniec III w. w Aleksandrii, stolicy Egiptu, w znamienitej, być może nawet królewskiej, rodzinie. Była podobno niezwykle piękna i świetnie wykształcona. Wielu mężczyzn starało się o jej rękę; ponoć nawet sam cesarz chciał pojąć ją za żonę. Katarzyna jednak była niezwykle dumna i wyniosła i odrzucała wszystkich zalotników. Pewnego razu Katarzyna spotkała pustelnika, który opowiedział jej o Jezusie tak pięknie i sugestywnie, że dziewczyna postanowiła przyjąć wiarę chrześcijańską. Legenda mówi, że wkrótce potem, w czasie święta pogańskich bożków, Katarzyna zaczęła przekonywać zgromadzonych tam ludzi, że prawdziwym Bogiem jest Jezus Chrystus. Jej wystąpienie wzburzyło namiestnika cesarskiego, Galeriusza Maksymiana. Zwołał on zgromadzenie pięćdziesięciu mędrców, którzy mieli przekonać Katarzynę, iż tkwi ona w błędzie. Jednak siła jej argumentów była tak duża, że zdołała ona doprowadzić do nawrócenia się filozofów. Rozgniewany tym namiestnik skazał ich na śmierć, zaś Katarzynę polecił torturować. Miano ją łamać kołem - które podobno rozprysło się, raniąc zgromadzonych, a Katarzynie nie czyniąc żadnej krzywdy. W końcu zniecierpliwiony nieugiętą postawą dziewczyny Maksymian nakazał ściąć ją mieczem. Ciało Świętej, według legendy, aniołowie przenieśli na górę Synaj, gdzie znajduje się do dziś klasztor pod jej wezwaniem. W klasztorze tym, w roku 1844, znaleziono najstarszy rękopis Pisma Świętego Święta Katarzyna uważana jest za jedną z 14. Wspomożycieli świętych, którzy w szczególny sposób opiekują się światem.

2azDNxS.

f8qabm1m52.pages.dev/121

f8qabm1m52.pages.dev/187

f8qabm1m52.pages.dev/167

f8qabm1m52.pages.dev/137

f8qabm1m52.pages.dev/160

f8qabm1m52.pages.dev/28

f8qabm1m52.pages.dev/113

św klara patronką do bierzmowania